Pojmovnik ne nudi konačne i nepokretne definicije, već radna određenja pojmova koji nastaju i preobražavaju se unutar ovog filozofskog arhiva.
Jestost
Jestost označava elementarno „jeste“ — samo važenje bića pre njegovog potpunog određivanja kao ove ili one stvari. Njome se ne imenuje još jedno biće među bićima, već ono po čemu nešto uopšte može važiti kao postojeće.
Jestost nije mrtva činjenica postojanja. Jestost nije „nešto“ ali, svakako, nije ni „ništa“. Za početak je možemo razumeti kao „ne-nešto“. Ona već nosi mogućnost razlikovanja, oblikovanja i prelaska u određene forme. Zato se ne može potpuno odvojiti od inteligibilnosti: ono što jeste nije samo prisutno, već je na neki način otvoreno sopstvenom određenju.
In-fleksija
In-fleksija je spekulativno savijanje mišljenja prema unutrašnjoj formi predmeta. Za razliku od refleksije, koja predmet može razdvojiti, klasifikovati i vratiti subjektu kao posedovano znanje, in-fleksija dopušta da predmet deluje unutar mišljenja i preobrazi njegov način kretanja.
Ona ne znači povlačenje u psihološku unutrašnjost niti nestajanje stvari u subjektu. Mišljenje interiorizuje stvar kako bi njenu unutrašnju ontogenezu pri punoj svesti ponovilo u sebi.
Imanentno-intelegibilni jestosni plasticitet
Imanentno-intelegibilnim jestosnim plasticitetom nazivamo ono što uistinu jeste, mišljeno ne kao dovršeno i nepokretno Nešto, već kao apsolutno ne-indiferentnu supstanciju: kao stvarnost čija je imanencija izvorno sposobna da drugo primi kao drugo, da njegovoj razlici dopusti unutrašnje važenje i da se tim važenjem iznutra preoblikuje.
Intelegibilnost ovde ne označava spoljašnju razumljivost stvarnosti za neku svest, niti već razvijenu samosvest same supstancije. Ona označava ontološku sposobnost smisaono-ideacionog izračunavanja kao uslova unutrašnjeg razlikovanja — uslov da susret „sa drugim“ ne ostane puka promena stanja, nego da postane događaj; da drugo ne bude samo spoljašnji uzrok, nego imanentno važeća drugost. Najniži trag takvog važenja jeste ne-tetičko „jeste“: proto-noematsko važenje drugog pre opažaja, suda, pojma i jezika.
Supstancija je zato apsolutno ne-indiferentna ne u smislu da svaki njen oblik već oseća, misli ili poseduje svest, nego u smislu da receptivitet ne može nastati iz osnove koja bi bila apsolutno ravnodušna prema sebi i drugome. Njena receptivnost ujedno je i poietička: primajući razliku, ona vlastitu neposrednost uobličava drugačije. „Jestosni plasticitet“ stoga označava nerazdvojno jedinstvo intelegibilne otvorenosti za razliku, receptivnog važenja drugosti i poietičkog samo-preoblikovanja.