Ako bi imanentna intelegibilnost jestosnog plasticiteta proizvodila isključivo smisaono-ideacione sadržaje — noeme, značenja, pojmove i predstave — teško bismo izbegli sumnju da smo ono što uistinu jeste pretvorili u neku vrstu univerzalno proširene svesti. Noematsko je, međutim, samo jedan modalitet inteligibilnog. Inteligibilna određenost ne mora postojati kao sadržaj za neku svest; ona se može objektivirati kao forma, struktura, ritam, odnos, telesna organizacija, afektivna modifikacija ili operativno važeće ustrojstvo stvarnosti.
Zbog toga poietički momenat noetsko-poietičko-noematskog aktiviteta ne možemo razumeti samo kao proizvođenje novih noema. Poiesis označava sposobnost aktiviteta da smisaonu određenost prevede — prevazilazeći je i zadržavajući — u realnu determinaciju. Njegov učinak tada više nije ideja o obliku, nego sam oblik; nije noema odnosa, nego uspostavljeni odnos; nije značenje organizovanosti, nego organizacija koja postoji, traje, dejstvuje i prima dalja određenja.
Struktura kristala, na primer, nije noema koju kristal poseduje. Njegova simetrija, ograničenja i zakonitosti povezivanja nisu sadržaji neke njegove svesti, ali nisu ni bezoblična proizvoljnost. U njima se inteligibilna razlika objektivira kao forma. U živom organizmu ista mogućnost pojavljuje se na višem stepenu intenziteta: kao samoodržavanje, razvoj, reagovanje i plastičko preoblikovanje. Inteligibilnost je tu postala telesna, procesualna i operativna, ne postajući zbog toga noematska.
Čak i gravitaciono polje, shvaćeno u Ajnštajnovom smislu kao dinamička geometrijska struktura prostor-vremena, može poslužiti kao pažljivo ograničen primer. Ono nije misao o odnosu između tela, već realno ustrojstvo odnosa koje određuje moguće putanje tela i svetlosti. Opšta relativnost time ne dokazuje našu ontologiju, ali nam pruža fizičku analogiju određenosti koja objektivno važi i dejstvuje, premda nije sadržaj neke svesti.
Ne-noematski učinci zato pokazuju da je intelegibilnost jestosnog plasticiteta ontološki šira od noematskog važenja. Noema nije prvobitni oblik svake inteligibilnosti, već jedan njen razvijeniji i refleksivniji modalitet. Noetsko, poietičko i noematsko ostaju nerazdvojivi principi jednog aktiviteta, ali nisu u svakom obliku postojanja podjednako eksplicitni. U jednim oblicima preovlađuje poietičko uobličavanje, u drugima receptivnost, dok se sa opažanjem pojavljuje polje u kojem drugo počinje da važi kao drugo.
Prozirnost opažaja nalazi se upravo na granici ne-noematskog i noematskog. Ona ne označava odsustvo strukture, nego nezaklanjanje drugosti vlastitom strukturom. Telesni i procesualni sklopovi opažanja nisu noeme; ipak, njihovom aktivnošću nastaje polje u kojem drugo može postati prisutno upravo kao drugo. Ne-noematska organizacija postaje nosilac noematskog važenja.
Zato bi se različiti intenziteti tog kretanja mogli privremeno izraziti sledećim nizom:
imanentna intelegibilnost — ne-noematsko uobličavanje — receptivnost — prozirnost — noematsko važenje — samosvesno samoprisustvo.
Ovaj niz nije već dokazana kosmološka istorija niti podela stvarnosti na zasebne ontološke spratove. On je mapa mogućih intenzifikacija iste izvorne ne-indiferentnosti: sposobnosti onoga što jeste da primi razliku, da joj dopusti unutrašnje važenje i da se kroz nju preoblikuje.
Time ne tvrdimo da kristal, gravitaciono polje ili živi organizam potajno misle. Svest nije osobina koju proizvoljno pripisujemo svemu postojećem. Ona je intenzifikacija dublje ontološke strukture u kojoj drugost već može proizvoditi unutrašnju razliku. U opažanju ta ne-indiferentnost postaje prozirna za drugo; u samosvesti sama prozirnost postaje prisutna sebi.
Imanentna intelegibilnost jestosnog plasticiteta, prema tome, ne iscrpljuje se u noematskim sadržajima. Njena poietičnost proizvodi ne-noematske artikulacije u kojima inteligibilna razlika postaje realna određenost. Svest nije druga supstancija pridodata ontološki mrtvoj stvarnosti, nego jedna od mogućih intenzifikacija izvorne ne-indiferentnosti, receptivnosti i poietičke otvorenosti onoga što uistinu jeste.